Pope Leo XIII

Życie

Gioacchino Vincenzo Raffaele Luigi Pecci urodził się 2 marca 1810 roku w Carpineto Romano, małym miasteczku na wzgórzach niedaleko Rzymu. Wykształcony przez jezuitów w Collegio Romano i przygotowany w Papieskiej Akademii Kościelnej, przyjął święcenia kapłańskie w 1837 roku i szybko awansował w służbie dyplomatycznej Państwa Kościelnego, pełniąc funkcję nuncjusza w Belgii, a przez ponad trzydzieści lat arcybiskupa Perugii.

Wybrany na papieża 20 lutego 1878 roku w wieku 67 lat, przyjął imię Leon XIII i rządził Kościołem powszechnym przez ponad 25 lat — był to czwarty najdłuższy pontyfikat w historii. Odziedziczył Kościół wstrząśnięty utratą Państwa Kościelnego i gorzkimi następstwami Soboru Watykańskiego I i przystąpił do odbudowy jego autorytetu intelektualnego i moralnego przez bezprecedensowe zaangażowanie w dialog ze współczesnym światem.

Jego encyklika Rerum Novarum z 1891 roku położyła fundamenty pod nowoczesną katolicką naukę społeczną, broniąc prawa robotników do sprawiedliwej płacy, bezpiecznych warunków pracy i swobodnego zrzeszania się w związkach zawodowych, a zarazem potwierdzając prawo własności prywatnej i odrzucając zarówno nieskrępowany kapitalizm, jak i rewolucyjny socjalizm. Tekst ten pozostaje kartą katolickiej myśli społecznej, cytowaną i odnawianą przez każdego kolejnego papieża.

Leon XIII był w równej mierze papieżem modlitwy i nauki. Napisał jedenaście encyklik o Różańcu, zyskując tytuł „Papieża Różańca”, ułożył po prywatnej wizji Modlitwę do św. Michała Archanioła, a w 1899 roku poświęcił rodzaj ludzki Najświętszemu Sercu Jezusa. Encykliką Aeterni Patris (1879) przywrócił filozofię św. Tomasza z Akwinu do centrum formacji seminaryjnej i katolickiego życia intelektualnego.

Otworzył Archiwa Watykańskie dla badaczy, na nowo założył Obserwatorium Watykańskie i był pierwszym papieżem uwiecznionym na taśmie filmowej. Zmarł w Pałacu Apostolskim 20 lipca 1903 roku, w wieku 93 lat. Stolica Apostolska nie otworzyła procesu jego kanonizacji.