Maria Valtorta

Życie

Maria Valtorta urodziła się 14 marca 1897 roku w Casercie we Włoszech jako jedyne dziecko oficera kawalerii i surowej, wymagającej matki. Rodzina często się przeprowadzała w ślad za przydziałami ojca, a jej dzieciństwo naznaczone było emocjonalnym chłodem, ale także głęboką formacją katolicką. Jako młoda kobieta służyła w czasie I wojny światowej jako pielęgniarka samarytanka. W 1920 roku we Florencji chuligan uderzył ją żelaznym prętem w plecy; uraz stopniowo się pogłębiał, aż w 1934 roku została na stałe przykuta do łóżka w Viareggio, gdzie pozostała aż do śmierci.

Tercjarka franciszkańska i członkini serwitów, Valtorta ofiarowała swoje unieruchomienie jako dusza ofiarna. Od 1943 roku, zachęcana przez swojego kierownika duchowego, serwitę o. Romualda Miglioriniego, zaczęła zapełniać szkolne zeszyty tym, co opisywała jako wizje i dyktanda od Jezusa i Maryi o życiu Chrystusa. Powstałe w ten sposób 122 zeszyty publikowano po włosku od 1956 roku jako „Il Poema dell'Uomo-Dio” („Poemat Boga-Człowieka”), później pod zmienionym tytułem „Ewangelia, jaka została mi objawiona”.

Stanowisko Kościoła wobec jej pism było niezmiennie ostrożne. Pierwsze wydanie umieszczono w 1959 roku w Indeksie ksiąg zakazanych. Choć Indeks zniesiono w 1966 roku, zastrzeżenia doktrynalne pozostały. List kardynała Ratzingera z 1985 roku potwierdził, że dzieła nie należy uważać za objawienie nadprzyrodzone, a 22 lutego 2025 roku Dykasteria Nauki Wiary wydała formalny komunikat, stwierdzający, że rzekome wizje „nie mogą być uznane za mające nadprzyrodzone pochodzenie” i powinny być czytane jako literacka narracja o życiu Chrystusa, a nie jako objawienie prywatne.

Maria Valtorta zmarła w Viareggio 12 października 1961 roku i spoczywa w bazylice Santissima Annunziata we Florencji. Nie otwarto procesu jej beatyfikacji.