Ellen Organ, 'Little Nellie of Holy God'

Życie

Ellen Organ urodziła się 24 sierpnia 1903 roku w Waterford w Irlandii jako najmłodsze dziecko żołnierza Królewskiego Pułku Irlandzkiego Williama Organa i jego żony Mary. Mary zmarła na gruźlicę, gdy Ellen miała zaledwie trzy lata; ponieważ ojciec nie był w stanie się nimi opiekować, Ellen i jej rodzeństwo umieszczono w szkołach przemysłowych. W kwietniu 1907 roku Ellen została przyjęta do klasztoru Dobrego Pasterza w Sunday’s Well w Cork, gdzie siostry Dobrego Pasterza opiekowały się nią aż do jej śmierci.

Była już nieuleczalnie chora na gruźlicę kręgosłupa (chorobę Potta); w miarę postępu choroby niszczały jej dolne kręgi i szczęka, a w kolejnych miesiącach cierpiała dotkliwy ból. A jednak od chwili jej przybycia siostry były uderzone jej niezwykłą świadomością duchową. Sama nauczyła się mówić o Bogu „Święty Bóg” — pod tym imieniem zawsze ją zapamiętano — i zdawała się rozumieć w sposób całkowicie przekraczający jej wiek znaczenie rzeczywistej obecności, ukrzyżowania i Mszy Świętej. Wielokrotnie błagała, by mogła przyjąć Komunię Świętą. W tamtych czasach Kościół wymagał, by dzieci czekały z Pierwszą Komunią mniej więcej do dwunastego roku życia, lecz miejscowy biskup, dr Thomas O’Callaghan, po spotkaniu z Ellen i naradzie z kapelanem udzielił pozwolenia i 6 grudnia 1907 roku Ellen przyjęła Pierwszą Komunię Świętą w wieku czterech lat.

Przez dwa miesiące, które jej pozostały, siostry odnotowywały, że po każdej Komunii popadała w głęboką, nieruchomą ekstazę. Zmarła w Cork 2 lutego 1908 roku, w święto Ofiarowania Pańskiego. Gdy rok później ekshumowano jej ciało, by przenieść je na cmentarz św. Józefa w Cork, świadkowie stwierdzili, że było nienaruszone, a biały habit bez skazy. Siostry przesłały jej historię do Rzymu i uważa się ją za jeden z czynników, które wpłynęły na dekret papieża św. Piusa X Quam singulari (8 sierpnia 1910 roku), obniżający wiek Pierwszej Komunii do wieku rozeznania, czyli około siedmiu lat.