Venerable Catherine McAuley, R.S.M.

Życie

Catherine Elizabeth McAuley urodziła się 29 września 1778 roku w Dublinie w Irlandii, w rodzinie katolickiej, w czasach, gdy ustawy karne wciąż ograniczały życie katolików w Irlandii. Jej ojciec James, budowniczy, zmarł, gdy miała pięć lat; matka Elinor zmarła dziewięć lat później, pozostawiając Catherine i jej rodzeństwo na utrzymaniu krewnych.

Mniej więcej od 1798 roku mieszkała jako przybrana córka i towarzyszka Williama i Catherine Callaghanów, zamożnego małżeństwa kwakrów, w Coolock House pod Dublinem. Catherine po cichu praktykowała wiarę katolicką i przez ponad dwadzieścia lat służyła domownikom. Gdy William Callaghan zmarł w 1822 roku, zapisał jej cały swój majątek — około 25 000 funtów, wielką fortunę jak na owe czasy.

Catherine przeznaczyła spadek na budowę dużego domu przy Baggot Street w centrum Dublina, otwartego w święto Matki Bożej Miłosierdzia, 24 września 1827 roku. Dom Miłosierdzia dawał schronienie bezdomnym kobietom i dziewczętom, uczył ubogie dzieci i przygotowywał młode kobiety do pracy w służbie domowej. Catherine prowadziła go jako instytut świecki z niewielką wspólnotą podobnie myślących kobiet, lecz nacisk ze strony archidiecezji skłonił ją do przyjęcia, że aby dzieło przetrwało, potrzebuje ono kanonicznego statusu zakonnego.

W 1830 roku wraz z dwiema towarzyszkami wstąpiła do nowicjatu Sióstr Prezentek przy George’s Hill w Dublinie, aby przygotować się do życia zakonnego. 12 grudnia 1831 roku złożyły śluby jako nowa wspólnota — Siostry Miłosierdzia — dodając do trzech tradycyjnych ślubów czwarty: służby ubogim, chorym i nieoświeconym. Catherine, odtąd Matka Catherine, została wybrana przełożoną.

W ciągu następnych dziesięciu lat założyła dwanaście domów w Irlandii i Anglii, wysyłając siostry po dwie. Napisała Regułę i Konstytucje, ukształtowała charakterystyczną duchowość Miłosierdzia opartą na praktycznym współczuciu i w czasie epidemii cholery chodziła po najgorszych slumsach Dublina. Zapamiętano ją dzięki serdeczności, naleganiu, by jej siostry były „łatwo dostępne” dla ubogich, oraz słynnej filiżance herbaty podawanej po pracy każdemu, kto jej potrzebował.

Catherine zmarła na gruźlicę w Domu Miłosierdzia przy Baggot Street 11 listopada 1841 roku w wieku 63 lat. Jej ostatnią zapisaną prośbą było, by siostry, gdy jej już nie będzie, napiły się razem „pokrzepiającej filiżanki herbaty”.

W chwili jej śmierci Siostry Miłosierdzia liczyły około 150 członkiń w Irlandii i Anglii. Dziś różne gałęzie jej fundacji posługują na wszystkich zamieszkanych kontynentach. Jej proces beatyfikacyjny został oficjalnie wprowadzony przez papieża Pawła VI w 1978 roku, a papież Jan Paweł II ogłosił ją Czcigodną 9 kwietnia 1990 roku, uznając jej heroiczne cnoty. Jej czciciele oczekują uznania cudu do beatyfikacji.