Canon James O'Neill

Życie

James Kearney O’Neill pochodził z Carey House w Ballypatrick w hrabstwie Antrim; urodził się w rodzinie katolickiej na północy Irlandii w połowie XIX wieku. Uczył się w Szkole Klasycznej w Downpatrick, a w lutym 1872 roku wstąpił do Diecezjalnego Kolegium św. Malachiasza w Belfaście, skąd we wrześniu 1875 roku przeszedł do Kolegium św. Patryka w Maynooth, aby odbyć formację kapłańską.

Wyświęcony dla diecezji Down i Connor, posługiwał w kilku parafiach, zanim w 1906 roku został proboszczem parafii Najświętszego Serca przy Oldpark Road w północnym Belfaście. Głęboko ukształtowany przez nauczanie społeczne encykliki papieża Leona XIII Rerum novarum, nabrał przekonania, że świeccy katolicy w Irlandii potrzebują zorganizowanego stowarzyszenia braterskiego, które broniłoby wiary, wspierało katolickich przedsiębiorców i pracowników oraz przeciwstawiało się dyskryminacji wyznaniowej, powszechnej wówczas w przemysłowym życiu północy.

W 1915 roku, w czasie I wojny światowej i w chwili ostrego napięcia politycznego w Irlandii, kanonik O’Neill zgromadził niewielką grupę katolickich profesjonalistów z Belfastu i założył Rycerzy św. Kolumbana — zakon świeckich wzorowany częściowo na Rycerzach Kolumba w Ameryce Północnej, lecz wyraźnie irlandzki w swoim patronacie i duchowości.

Pod jego kierownictwem zakon szybko rozprzestrzenił się po całej Irlandii i stał się w XX wieku jedną z najbardziej wpływowych katolickich organizacji świeckich w kraju, krzewiąc edukację, dzieła charytatywne i katolickie działanie społeczne.

Kanonik O’Neill zmarł 18 marca 1922 roku i został pochowany za kościołem w Ballyvoy w hrabstwie Antrim. Rycerze św. Kolumbana kontynuują dziś jego dzieło.